Portugalska odyseja

Sanktuarium na mrocznym przylądku Cabo Espichel
Sanktuarium na mrocznym przylądku Cabo Espichel

Pokonujemy kręte górskie ścieżki w porośniętym bujną roślinnością parku Serra Da Arràbida. O zmroku dojeżdżamy na pełen grozy przylądek Cabo Espichel. W ciężkiej, mokrej mgle ukazują się zarysy opuszczonych zabudowań. To kultowe miejsce pielgrzymek i powstałych na przestrzeni wieków legend. Zmysły rejestrują tylko przytłumione światło latarni morskiej i psychodeliczne, przenikliwie donośne sygnały sygnalizatora mgłowego. Samotnie, w bezkresie nocy sceneria ta przyprawia o gęsią skórkę.

Kraina Alentejo

Wiatrak w Odeceixe Wiatrak w Odeceixe

Droga na północ prowadzi przez małe miasteczko rybackie Vale dos Homens. Na targowisku rybnym kupujemy kilka dorad na grilla. To spokojne miejsce, ludzie z rzadka pojawiają się na ulicach. Spotkamy staruszka leniwe czytającego gazetę na drewnianej ławce w cieniu akacji.

Jeden niebiesko-biały wiatrak to obecnie wizytówka, duma i główna atrakcja turystyczna miasta Odeceixe. Mimo wszystko, miejsce to tchnie marazmem. Wywieszona tabliczka z godzinami otwarcia niczego nie zmienia. Nie ma tu nikogo kto by się kwapił wpuścić do środka dwójkę zagubionych przybyszów. Nie licząc kilku mieszkańców na ulicy oddanych beznamiętnej wymianie zdań to prawdziwie statyczna scena.

Algarve

Czas surferów Czas surferów

O poranku żegnam się z południową Hiszpanią i przekraczam granicę portugalską. Mój pierwszy postój to biuro informacji turystycznej. Uprzejma czarnoskóra dziewczyna, przypuszczalnie w siódmym miesiącu ciąży z uśmiechem na twarzy wita mnie portugalskim "Bom dia!". Zbieram szczegółowe informacje na temat poszczególnych prowincji rejonu Algarve i wypytuję o wybrzeże. Wychodząc słyszę przyjazne upomnienie: "Pamiętaj przestawić zegarek. Wjeżdżając do Portugalii zyskałeś dodatkową godzinę".

Beztroska Andaluzja

Czasem droga przemienia się w rzekę
Czasem droga przemienia się w rzekę

Andaluzja uchodzi za najbiedniejszą i najmniej zagospodarowaną część Hiszpanii. Spójrzmy na to z innej strony. To najbardziej nasłoneczniona część Hiszpanii, a czas płynie zdecydowanie wolniej w porównaniu do innych części półwyspu Iberyjskiego. Przygodę rozpoczynamy wjeżdżamy na teren rezerwatu Cabo de Gata. Tutejszy krajobraz to dzika półpustynia przeplatana drobnymi wioskami. Przy dojeździe na południowo-wschodni przylądek Hiszpanii pojawia się niespodzianka. Z powodu wczorajszej ulewy droga staje się nieprzejezdna. Mały, okresowy strumyk płynący pod drogą przeistacza się w porywistą rzekę, która zalewa drogę.

Dookoła Polski

Urzekająca magia bieszczadzkich szlaków
Urzekająca magia bieszczadzkich szlaków

Wybieramy najciekawsze miejsca z Polski i przeznaczamy miesiąc na wykonanie zgrabnej pętli wewnątrz naszego kraju. Aby częściowo zboczyć z utartych szlaków w miarę możliwości zachowujemy bezpieczny dystans sto kilometrów od stolicy. Odwiedzamy nie tylko popularne miejsca. Na początku lipca do Polski przylatuje w odwiedziny Bess, moja znajoma z Minnesoty i wspólnie z nią oraz trójką przyjaciół wyruszam na wyprawę.

Startujemy ze Szczecina. Przez kilka dni jeździmy na rowerach po okolicznych lasach w rejonie Zalewu Szczecińskiego. Pokonujemy leśne ścieżki, niektóre ledwie przejezdne.

W sercu kraju Południowców

Pasztet króliczy i orzechy włoskie oraz krewetki z masłem czosnkowym to jedna z wielu kombinacji tapas
Pasztet króliczy i orzechy włoskie z dżemem oraz krewetki z masłem czosnkowym

Hiszpania to kraj silnie działający na zmysły. Nie tylko za sprawą lokalnej kuchni obfitującej w smaki półwyspu iberyjskiego. To także powszechny brak pośpiechu i spowolnione tempo życia. Kultura, przypadkowi ludzie i ich frywolne podejścia do życia, w którym trudno doszukać się rutyny. Prawdopodobnie jedyną rutyną jest sjesta podyktowana przez rozleniwiające słońce. Konsekwencją tego jest powszechna mañana, czyli zwyczajowe odkładanie obowiązków na kolejny dzień, co w praktyce może trwać tygodniami, miesiącami, a nawet nigdy nie doczekać się realizacji. Przeżycie dnia po hiszpańsku może być męczące, wręcz nie do zniesienia dla mało elastycznych osób. Inni natomiast w hiszpańskiej kulturze szybko się odnajdą i doceniając każdy jej odmienny aspekt poczują smak przygody. Celuję w samo serce kraju południowców.

Norwegia pieszo

Czysta i przejrzysta woda
Czysta i przejrzysta woda

Bierzemy namiot, plecaki, trochę jedzenia i wędki. Niezbędne minimum, aby na tydzień zaszyć się w norweskich lasach i spacerować od jeziora do jeziora. Ten skandynawski kraj kojarzony jest z dużą ilością ryb, pięknymi krajobrazami, krótkimi letnimi nocami, fiordami i czystym, rześkim powietrzem. Brzmi zachęcająco. To nieodzowne składniki udanego wypadu na łono natury. Idea przewodnia tego wyjazdu: zobaczyć jak najwięcej i wydać jak najmniej. Jak się okażę później jest to w dużej części wykonywalne!

Kaukaz, czyli europejska Mekka freeride'u

Panorama Kaukazu, widok z Elbrusa
Panorama Kaukazu, widok z Elbrusa

Północny Kaukaz. Elbrus i Czeget, czyli dwie góry, na których zbocza co roku spadają setki tysięcy hektoton świeżutkiego puchu. Jazda w takich warunkach to prawdziwy raj dla snowboardzistów - odległy o trzy i pół dnia podróży. Podejmujemy to wyzwanie i wsiadamy w pociąg który zawiezie nas do Kabardyno-Bałkarii, krainy położonej w Rosji, kawałek za Morzem Czarnym.

Podróż zaczynamy z końca Polski. Wsiadamy w Szczecinie do pociągu. Kierunek Kraków. To pierwszy etap podróży. Na tym odcinku nawet nie próbujemy myśleć o tym ile czasu zajmie nam dojazd na Kaukaz. W zasadzie pierwsze dziesięć godzin to tylko dojazd na dworzec, z którego rozpocznie się właściwa część podróży. Czas szybko zleciał i nim zdążyliśmy się obejrzeć, dojechaliśmy do pierwszej przesiadki. Korzystając z okazji, umawiamy się z Eweliną, dobrą znajomą z Krakowa.

Kierunek Ukraina

Cmentarz Orląt Lwowskich
Cmentarz Orląt Lwowskich

Zbieramy się w piątkę znajomych. Dobrze się składa, bo nasz pociąg ze Szczecina do Przemyśla zatrzymuje się  po drodze we wszystkich naszych miastach.  Podróż do granicy mija dość szybko, cały czas pod znakiem pełnych entuzjazmu rozmów o wyjeździe. Nikt z nas wcześniej nie był na Ukrainie, więc wyjazd zapowiada się tym bardziej ciekawie.

Dojeżdżamy do Przemyśla, skąd pozostaje problem dojazdu na granicę polsko-ukraińską. Zagadujemy kierowcę i wygląda to mniej więcej tak: "Ile kosztuje przejazd?". Spytany kierowca odpowiada: "Pięćdziesiąt". Co oznacza ta odpowiedź? Chwila konsternacji. Powiedziałbym: zgłupieliśmy i zwątpiliśmy. Okazało się, że zapłacimy pięćdziesiąt groszy od osoby.